eğitim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
eğitim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

22 Ağustos 2013 Perşembe

Sanmak

Ülkemizdeki klasik sorunlardan biridir aslında bir şeyleri birşey sanmak. Kendini mutlu sanarsın, karşındakini adam sanarsın, mesleğini seviyor sanarsın... Uzunca bir lisletin bir kaç maddesidir bunlar ve uza(aaaaaa)r gider. İşin en acı noktası da sandığın şeyin farkına vardığın noktadır. Sonra geriye bir bakarsın neye üzüleceğine şaşırırsın. Harcadığın zamandan tut parası, anası, danası derken son geldiğin nokta “Hay kafama sıçayım!” noktasıdır. Halbuki farkına varmadan önce her şey çok güzeldir ve o farkına varma evresini de geçince (Ben buna ‘Sanmak Kabuğu’nu kırmak diyorum) kendi kurduğun yalanın içerisinde iyi eğlendiğinin farkına vardığını görmüş olursun. Hadi biraz derinlere inelim.

Her şey küçükken oynadığımız lanet olası evcilik oyunu ile başladı aslında. Ortamdaki biri anne ve diğeri baba oldu. Baba da harbi baba yani, öyle iskele babası değil. İşi falan çok iyi. Zaten küçükken çoğumuz doktor, mühendis, pilot veya avukat olurduk. Sonra 90’ların dizisi Yılan Hikayesi ile buna birde polislik eklendi. İşte bu baba, işinde mutlu, aile hayatı harika olan baba... Anneye gelirsek ya baba gibi harika bir işi var ya da oyuncakların güzelliğinden dolayı ev hanımı veya babanın işi iyi olduğu için çalışmasına gerek yoktur zaten. Sonra ilkokula başlanır. Başlayınca bu listeye öğretmenlikte eklenir. Arada aykırı tipler de çıkar tabi. Bunlar astronot, otobüs şoförü falan olmak ister. Orta okula geçilince bu meslek listesi iyice kabarır. Lise sınavları, ergenlik, ilkokuldaki arkadaşlardan kopmak gibi değişkenler de ortama girince hayatın ilk tokadını yemiş olursun. Tabi orta okulda sevdiğin kız veya erkeği evlenilecek kişi sanmakta ayrı bir tokattır.

Bundan sonraki tokat lise sınavına hazırlanma aşamasıdır. Çocukken olmak istediğin mesleğe giden yolu kolay sandığından dolayı ve oyunlardaki gibi “Ben doktorum!” demek kadar kolay olmamasından da dolayı hayallerin yıkılır. Ortaokul öğretmenlerinin çoğunun da yanlış yönlendirmesi sonucu gittiğin liseyi bitirirsin. Tabi o arada da üniversite sınavının kolay olduğunu sanarsın. Sonra çevrendeki çok bilmişler seni iyi sandıkları bölümlere yönlendirmeye çalışırlar. Ya oralara gidersin ya da liseden sonra evlenmenin daha iyi olacağını sanıp evlenmeyi seçersin. Kısaca, ya evlenmeyi iyi sanmışsındır ya da istemediğin o üniversite bölümünü okumayı. Tabi bu ara her şey tıkırında giden insanlarda vardır. Onlardan bahsetmiyorum malesef. Belki başka  yazımda... 

Evlenmeyi evcilik oyunundaki gibi kolay sananlar hayatın gerçekleri ile karşılaştıklarında sıkı bir tokat yerler; çünkü evcilik oynarken kullandığı elektrik, su gibi giderler artık kendi cebinden çıkmaya başlamıştır. Sonra bu aile fertlerinin arasına çocukta ekleniverir. Asıl kıyametler o zaman kopmaya başlar. Artık çocuk gerçek bir çocuktur ve boş bir kaşıkta yemek varmış gibi hayallerle karnı doymaz. Sonra o çocuk dertleriyle birlikte büyür. Dertler de büyüyünce herkes gerçek bir hayatın içinde olduğunu iyice kavrar. Hiç kolay olmadığının da farkına varılır. Artık "Sanmak Kabuğu" tamamen kırılmıştır zaten. Çocuk için yaşanır artık, yenmez yedirilir, giyinilmez giydirilir. Bu hayatın içinde "Oh be" diyemeden çocuk büyür. Belki üniversite, belki evlilik. Eh bunlarda paradır tabi. Tam rahatladım derken yaşlandığını fark edersin. 

Birde bunun istenilmeyen üniversiteye gidip mutlu olacağını sanma versiyonu vardır. "Bir sene boyunca çalıştım hiç olmadı filanca bölümü okuyayım bari." diyen yığınla insan var. Bu tip konuları başka yazılarımda da ele almıştım. Başkalarını üzmemek için alınan bu karar üniversiteye gelindiğinde anlaşılır saçma olduğu; ama iş işten geçmiştir artık. Zar zor istemeden gelinen bölüm bitirilir, ite kaka bir işe girilir. Tam her şey yolunda derken başladığı işin sıkıcılığı ile karşılaşır; çünkü istemediği bir bölümün istemediği işini yapmaktadır. Bu arada belki evlilik olur. Çoluk çocuğa karışılır. Eğer işi iyi ise maddi açıdan iyi bir hayat sürdürülür. Tek bir farkla o da her iş günü olduğunda lanetler yağdırarak. Bu sinir bozukluğu bazen aile hayatına da yansır. Bunların tek nedeni de istemediği bölüme başkalarını mutlu etmek için gidip kendisinin de mutlu olacağını sanmasından kaynaklıdır.

Çok iç açıcı şeylerden bahsetmediğimin farkındayım; ama olası sonuçlar bunlar. Gelecek için önemli kararlar verirken yaptığın seçimler ile mutlu olacağını sanmak yerine yapılan seçimi ciddi anlamda ölçüp tartmak gerekiyor. Sanmak kabuğunu yanlış seçimlerle bile bile yaratmak yerine önceden her şeyi bir gözden geçirmek daha iyidir. Tabi ki insan gelecekte olan her şeyi göremez; ama en azından olabilecekler hakkında ufak önlemler alınabilir. Seçimlerinizi "sanma" doğrultusunda yapmamanız dileğiyle, kalın sağlıcakla...

2 Şubat 2013 Cumartesi

Sorgulamama Sorunu

Genel olarak eğitim sisteminden kaynaklı olduğunu düşündüğüm problem. Sorgulamayı bilmekten ziyade neyi sorgulayacağımızı da bilmiyoruz. Küçük gibi görünsede büyük problemlerimizden bir tanesi... Basit olarak bir soru yöneltin kendinize, en son neyi sorguladınız? Yan komşunun gece geç saatte gelmesi olabilir mi mesela? Ya da ilk okulda aldığınız matematik dersindeki üçgenin iç açılarının ileride ne işe yarayacağını mı sorguladınız? Siyasal olarak konuya bakalım bir de, ülkenin neden bu hale geldiğini veya neden batılı ülkelerden daha geride olduğumuzu sorguladınız mı?

Sorgulamak kompleks bir yapıdır aslında. Neden böyle oldu? Niçin bu şekilde? Amaç ne? gibi bir çok soru kalıpları ile hayatınızı veya çevrenizdeki olup bitenleri sorgulamanız mümkün. Önemli olan sorguladığınızda bir sonuca varıp bu sonuca göre bir takım stratejiler üreterek sorunu aşmak. Matematik dersindeki üçgenin iç açılarını öğrenmek ve bunun ileride ne işinize yarayacağını sorgulamak güzel bir davranış; ancak biz bunu sorgularken matematik dersindeki o konuyu öğrenmemeyi amaç ediniyoruz. Veya dersi anlatan öğretmene yönelttiğimiz bu soru ile öğretmeni konunun dışına çıkartarak dersi kaynatmayı amaç ediniyoruz. Yani sorgulama yaptığımız şey üçgenin iç açılarının ileride ne işimize yaradığını merak edip bunun üzerine araştırma yapmak değil, tek amaç var oda dersi kaynatmak. Öğretmen bunun üzerine bir takım doğru şeyler söylese de  sorguladığımız şeyin sonucuna ulaştığını düşünmüyoruz ki zaten amaç sorgulamak değildi.

İlk başta dediğim eğitim sisteminden kaynaklı probleme dönelim. Bu sorunu ortaya çıkartan yegane etken budur. Bu zamana kadar sorgulamayan nesil yetiştirdik bundan sonra da öncekinden daha beter bir nesil yetiştireceğiz bu gayet açık. Yıl 2013 olmasına rağmen kitapları yasaklatma çabası içerisindeyiz, 100 temel eser olmalarına rağmen. Neden sorgulamıyoruza gelecek olursak bana göre iki etken var birincisi deminde söylediğim gibi eğitim sistemi, diğeri de bir şeyle uğraşmak istemememiz.

Eğitim sisteminden konuyu ele alalım. Eğitim bilimlerine baktığımızda 4. sınıfa kadar test olarak bilinen çoktan seçmeli sınav tipinin öğrencilere uygulanması sakıncalı. Bunun nedeni öğrencilerin elinden yorum yapma yeteneğinin alınması; çünkü ortada bir soru var ve bu sorunun cevapları da iki satır altta yazıyor. Öğrencinin bir şeyler üretmesine gerek yok, aşağıda hepsi mevcut zaten, ne gerek var. Yorum yapması veya sorgulaması gereken 4 veya 5 şıktan ibaret. Daha da netleştirmek için kendi yazımdan ele alıyorum. Şu anda sınavda olduğumu düşünün ve bana şöyle bir soru yöneltildi:

Sorgulama sorunu nedir?
a) Eğitimsel sorun
b) Ekonomik sorun
c) Psikolojik etmenlere dayalı sorun
c) Davranışsal sorun

Aynen yukarıdaki gibi bir soruya ben "a" şıkkını işaretleyerek cevapladım. Birde bana yöneltilen soruyu şöyle düşünün "Sorgulama sorunu ile ilgili düşüncelerinizi yazınız." farkettiyseniz bu soru bile değil. Burada benden istenen bir şeyler sentezlemem. Bu soru üzerine ben burada okuduğunuz bütün yazıyı yazdığımı düşünün. Hangisinde daha üretkenim?

Son yazdığım paragraftan benim hakkımda "Kendini beğenmiş, süper bir sorgulayıcı sanıyor pezevenk" diye bir şey düşünmenizi istemiyorum, tamamen somutlaştırma çabası içerisindeyim.

Sorgulamayışımızın sebepleri arasında da uğraşmak istemememiz var demiştim. Bunu da üşengeçlikten tutunda yapmak istememeye, hatta gerek duymamaya kadar götürebiliriz. Bir şeyleri sorgulamak için zaman ayırmak, kitap okumak, araştırmak gerekir. Bunları yapmak istemediğimizde sorgulamakta istemiyoruz demektir. Böyle tutum içerisinde olunca da sorgulama yapmadığımızı ve her şeyi olağan olarak kabul ettiğimizi bilen birileri, bu zayıf noktamızı kullanarak bize istediğini yaptırır. Bir şeyleri sorgulamanız dileğiyle kalın sağlıcakla.

27 Ocak 2013 Pazar

Fareler ve İnsanlar'ın Özel Eğitime Göre Değerlendirilmesi


Kitaptaki karakter Lennie’nin özel gereksinimli birey olduğu daha en başından anlaşılıyor; çünkü çocuksu kurduğu cümleler, normal insanın fiziksel yapısından farklı bir yapısı, unutkanlık ve fiziksel gücünün sınırlılığını bilemeyip karşındaki canlıyı ölüme götürecek kadar güç uygulaması gibi belirgin ve ayıran özellikleri var.

Bu özellikler doğrultusunda da istenmeyen veya sürekli sorun çıkaran biri olarak tanımlanıyor veya görülüyor. Bunu en yakın arkadaşı (Muhtaç kaldığı kişi) George bile sürekli vurguluyor. Kitabın çoğu yerinde Georgenin kurduğu “Sen olmasaydın...”, “Kıt...”, “Kaçık...” gibi kelimelerin görülmesi muhtemel.

Lennie’ye çocukken teyzesi bakmış ve teyzesi ölene kadar ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmış; ancak özel bir eğitimden geçmemiş veya geçememiş. Daha sonra George ile birlikte takılmaya başlamışlar. Bu sefer Lennie muhtaç olduğu kişi olarak, teyzesinin yerine George’u koymuş. George’da kendini ondan sorumlu kişi olarak görüyor hep; ancak kitaptaki döneme ve hayat şartlarına baktığımızda Lennie’nin özel bir eğitimden geçirilmesi zor. Zaten kendilerine zor bakmaktalar.

Lennie’nin küçük gibi gözüken ama başlarına büyük sorunlar açan bir huyu var. O da yumuşak ve tüylü yüzeylerden hoşlanması. Yumuşak ve tüylü bir şey gördüğünde dokunmak ve okşamak istiyor; ancak okşamaya ilişkin uyguladığı kas kuvveti ile ilgili eğitimsel bir süreçten geçmediği için ya karşıdaki canlıyı korkutuyor ya da ölümüne sebebiyet veriyor. Bunuda kitabın başında anlatılan; yakaladığı fareyi severken öldürmesi, önceki çiftlikten bir kızın elbisesini okşamak isterken onu korkutarak başlarının belaya girmesinden, kitabın sonunda Curley’in karısının saçını okşarken onu korkutup bağırmasın diye ağzını kapatırken boynunu kırıp öldürmesinden ve ona sevmesi için verilen köpeği öldürmesinden anlıyoruz. Eğer günümüzde böyle bir birey olsaydı uyguladığı kuvvetin fazlalığını anlaması ve karşısındaki canlıya boyutuna ve fiziksel yapısına göre güç uygulaması gerektiğinin eğitimi verilmeli.

Lennie’nin durumu ise doğuştan gelen özürdür. Bu yüzden birey yetersizlikleri yüzünden oynaması gerektiği rolü gerektiği gibi oynayamıyor.

Lennie’nin yapılı vücudu haricinde zihinsel olarakta yetersizliği bulunmakta. Bunuda sürekli birşeyleri unutması ile ilgili bölümlerden görüyoruz; ancak George’unda bu problemin farkına vardığını görmekteyiz. Bunu da Lennie’nin önemli ve aklında tutması gerektiği birşeyler olduğunda “Bunu sürekli tekrarla ve unutma” gibi kurduğu cümlelerden görüyoruz. George Lennie’nin unutmakla ilgili zihinsel yetersizliğini bir şeyi sürekli tekrarlatarak kısa süreli belleğinden uzun süreli belleğine, yaptırdığı bu tekrarlar ile geçirmesini sağlıyor ve sürekli “Ne yapacaktın?” gibi sorular sorarak bilginin hatırlanmasını sağlıyor. Bu şekilde de unutmaması gerekenleri öğretmeye çalışıyor. Bunu bilinçli olarak yapmıyor yani “ben Lennie’ye tekrarlar yaptırırsam onun gelişimini sağlarım” düşüncesi yok. George’un istediği başının belaya girmemesi.

Lennie için en az kısıtlayıcı ortamdan bahsedemeyiz; çünkü bulunduğu ortama para kazanmak için giriyor ve Lennie’nin özürü George tarafından sürekli saklanmaya çalışılıyor yani özel gereksinimli birey için yapılan bir uygulama yok. Zaten o dönemde böyle bir uygulama beklememek gerekir. Genel olarak Lennie karakterine baktığımızda onun sadece fiziksel kuvvetinden yararlanıldığını görüyoruz.

Kitapta Lennie haricinde iki özel gereksinimli birey daha var. Bunlardan biri yatakhanelerin temizliğinden sorumlu temizlikçi Candy ve diğerlerinden dışlanmış olan zenci seyis Crooks. Bu iki karakterin özel gereksinimli birey olduğunuda başlarından geçen kaza sonucu temizlikçinin elini kaybetmesinden ve zenci seyisinde atın çifte atıp belinin kırılması sonucu fiziksel yetersizliği oluştuğu bölümünden anlıyoruz.
Lennie’nin doğuştan gelen özürü olmasına ramen, diğer iki karakterin geçirdiği kazalar sonucu zedelenme dediğimiz vaka olduğunu görmekteyiz. Bu iki kişinin yetersizliklerinin bulunduğunu söyleyebiliriz.

Temizlikçinin geçirdiği kazadan dolayı elini kaybetmesiyle çiftliğin sahibi (patron) onu yatakhaneler için temizlikten sorumlu kişi olarak bırakmış. Burada kişinin yetersizliğinden dolayı farklı görevlendirme yapılmasını görmekteyiz; ancak bu da bilinçli olarak değil yani özel gereksinimli bireye uygulanması gereken bir şey olarak yapılmıyor. Yatakhanelerin temiz durması gerekiyor bu yüzden oda bu göreve getiriliyor.
Seyisin durumuna gelecek olursak, hala işini yapabilir durumda bu yüzden kovulmamış. Sırtlarındaki ağrılarıda krem sürerek geçirmeye çalışıyor.

Bu iki karakterin kendilerine yetememe gibi sıkıntıları yok. İhtiyaçlarını kendilerini karşılamaya çalışıyorlar ve yapabiliyorlar Lennie gibi muhtaç oldukları birileri yok; ancak seyis Crooks’un yaşlandıkça yetersizliğinden dolayı muhtaç bir birey olacağını düşünüyorum. Birde Crooks’un zenci olmasından dolayı arkadaş çevresinde dışlanması gibi kötü bir durumda var. 

Kitabı özel eğitim dersine hocanın isteği üzerine günümüz koşullarında göre değerlendirdim. Açıkçası olaya bu açıdan bakınca kitabın ne duygusu kalıyor ne de anlamı. Birilerinin işine yarar veya farklı bir bakış açısı olur diye koydum. Kitabı mutlaka okuyun, kalın sağlıcakla.

23 Ekim 2012 Salı

Bir Gün Olacak!

Neden geri kalmış bir ülkeyiz gibi açılan konularda verdiğim ilk cevap "Eğitim sistemi kötü de ondan" oluyor. Bu sefer de "Aman be sende her şeyi eğitime bağlıyorsun" cevabı alıyorum. Tamam kardeşim başka şeylere bağlayayım da ben bunun üzerine bölüm okuyorum ne yapayım? Kalkıp sanayisel sorunlara bağlayacak halim yok. Bağlasam da sadece bağlamakla kalırım bununla ilgili soru sorulduğunda cevabını veremem zaten.

Her neyse konuyu geri kalmışlığa çözümden çok nedenlerini anlatmak istiyorum. Çevrenizdeki insanların yaptıkları mesleklere bakın, sonra bu mesleğin görevlerine bakın. Birde bu insanın yerine getir(me)diği görevlere bakın. Arada çok fark göreceksiniz. Kimse yerine getirmesi gerektiği görevleri yerine getirmez ve bunu da sebebi bilinmez olarak tabir ederler. İşte buradaki sebep eğitimdir. Bu eğitimin verildiği yerde, görev ve sorumlulukların önemi anlatılmaz ya da anlatılsa bile müfredatta olduğu için anlatılır. Hadi onun da en iyi şekilde anlatıldığını var sayalım. Bu seferde insanlar yapmak istemediği işlere yöneldiği için görevlerini tam layığı ile yapmadığını görürüz. Bunun nedeni de sınav sistemleri. Sen kalk 12 yılın  hesabını bilmem kaç dakikalık sınavda sor ve ona göre eğitimini devam ettirme fırsatı ver. Olur mu? Olmaz tabi...

En taze olayı geçen gün bayram tatili için memlekete dönerken yaşadım. Otogara giderken kaldırımın üzerinde iki tane taksi ve yaklaşık 50-60 metre ötede polis arabası. Ben zaten uzun bir yol katederek o kocaman bavulu çeke çeke otogara getirmişim birde benim hakkım olan yola iki tane piç park etmiş. Yaklaşık 40-50 kilo olan bavulu kaldırımdan indirip sonra tekrar o bavulu kaldırıma çıkartmak zorunda kaldım. Bunu yapmadan önce de 1.5 km yol yürüdüm. Tamam belki çok büyük bir iş yapmamış olabilirim; ama iki araba yüzünden kaldırımdan inmek sinirlendirdi ve ilerideki polis arabasını görünce daha da sinirlenmeme, bunun devamında omuz ağrısına neden oldu.

Aslında burada olması gereken ne? Sen kaldırıma park etmiş iki aracı polise şikayet edersin, sonra polis gelip bu arabaları çeker. Zaten böyle bir uygulama olsa o arabalar oraya park etmez veya park etmeye cesaret edemez. Hadi park etti diyelim. Benim şikayette bulunmama gerek yok 50-60 metre ilerideki polisin onu görmesi lazım zaten. Görmemesi için hiç bir neden yok. Kör falan değilse tabi.

Olması gerekeni geçip olana bir bakalım. Olan: Ben klasik Türk insanı gibi park edenlere içimden küfür ettim, 50-60 metre ötedeki polislere de el sallayıp(!) otogara ulaştım. Eğer ben ilk başta kendi görevimi yerine getirip, gidip polislere şikayetimi arz etseydim belki de ilgilenme ihtimalleri olurdu; ama bu olaylardan önce ilk olarak belediyeye gitmek lazım; çünkü o kaldırım denilen yere araba rahatça çıkıyorsa kaldırım denmez. Onu da geç, o kaldırım denen yer de savaş yapılmış gibi, her yeri oyuk, tekerlekli bavulu o engebelerden geçirene kadar kaldırımı yapandan, yapma kararı alana kadar herkesin analarının ağzında hamak kuruyorsun. Birde iyi yanı var tabi onu da anlatmadan geçmeyeyim. Kaldırım 2 bölümden oluşuyor, birinci bölüm günümüze ait. İkinci bölüm ise biraz daha eski. Kaldırım müzesini yaşayarak geziyorsun. Çok doğal ve gerçekçi, üstelik bedava. Ne kadar güzel(!).

Nereye varacağımıza gelirsek, kimse görevini yerine getirmiyor kardeşim! Herkes kendi derdinde. Devlet çalışanına bir şey dersen "Görev başındaki memura hakaretten..." diye başlıyor. Bir bakıyorsun hakkında işlem başlatılmış. Sanki bu adamlar küfür edince görev başındaki devlet memuru oluyor. Sonuç olarak bir gün herkes görevini yerine getirecek. İşte o zaman gelişmeye başlayacağız. Bir gün olacak. Kalın sağlıcakla.

10 Mayıs 2012 Perşembe

Formasyon Hakkı

Türkiyenin gündeminden hızla gelip geçen ve kimsenin ne olduğunu bile anlamadığını düşündüğüm bir konuya değinmek istiyorum, formasyon. Nedir formasyon? Kısaca bölümlerdeki (Fizik, Kimya, Biyoloji vs.) kişilerin bu eğitimi alarak (yaklaşık 6 ay falan) öğretmen olabilmenin kapısını açan eğitimdir. Doğru mudur, değil midir anlatmaya çalışacağım.


Şimdi bir şey hayal etmenizi isteyeceğim, bir sistem düşünün bir biyoloji öğretmeni var. Bu biyoloji öğretmeni YÖK'ün hazırladığı altı aylık bir eğitimden geçiyor. Bu eğitim sonucunda yeterli puanı aldığında artık doktor olabiliyor; ama 4 yıllık öğretmenlik fakültesinde geçirdiği hayatı boyunca ne insan tedavi etmiş nede ameliyata girmiş; ama artık doktor. Artık ameliyat edebilecek, hastanelerde çalışabilecek, insanların hayatına yön verebilecek. Gözlerim yaşardı doğrusu. Böyle bir şey olsa bütün Türkiye sokaklara dökülür, eylem yapar. Herkesin götü tutuşur; ama biyoloji bölümünde okuyup dört yıllık öğretim hayatı boyunca ne çocuk  psikolojisi, ne sınıf yönetimi, ne öğretim tasarımı, ne eğitimde materyal tasarımı ve kullanımı ne gelişim psikolojisi gibi birçok dersin baş harfini bile görmemiş bir kişi altı aylık süper bir eğitimden geçerek(!) bu dersleri alması sağlanıp öğretmen olabiliyor. Ama kimse gıkını çıkarmıyor.

Şimdi bunu okuyan herkes "canım doktorlukla aynı şey mi?" diyordur. Eğitim fakültelerinde okuyan öğrenciler dört yıl boyunca o dersleri verebilmek için bir tarafları yırtılıyor. Şimdi burada önemli olan bir başka konu şu, madem bu dersler altı ayda verilebiliyor(!) neden öğretmenlik bölümleri 4 yıllık? 2 yıllık yapın bitsin ne uğraştırıyorsunuz bunca insanı?

Şimdi gelelim "canım  doktorlukla aynı şey mi?" diyenlere. Öncelikle düz mantığınızı kapatıp, tarafsız olarak değerlendirin anlatacaklarımı! Doktor bir insanın hayatını değiştirebilir; çünkü onu iyileştirir veya bir anlık hata ile öldürür. Sevdiklerine kavuşturur veya koparır. Bir öğretmen insanın hayatını  değiştirebilir, ona öyle bir eğitim verir ki, hayatının geri kalanını etkileyecek kişiliğini oluşturur, adam eder veya onu öyle bir eğitir ki, kişiliği bozuk seri katil olabilir; ama siz her şeyi anlık bir şekilde değerlendirirseniz uzun vadede sonuç verenleri göremezsiniz. Eğitim öyle bir şeydir ki çocuğa 5 yaşında uyguladığınız bir davranış 45 yaşında tepkisini verebilir. Doktorun yaptığı ameliyat gibi ertesi gün ne olacağı belli olmaz. İki ucu boklu değnektir, ortadan tutamazsanız elinize bok bulaşır (Asla doktorları küçümsemiyorum, haddime bile değil, sakın yanlış anlaşılmasın somut örnek verme amaçlı). Hala aranızda "eğitim fakültesinden mezun olan öğretmenlerde neler yapıyor sanki onlar çok mu iyi?" diyenler vardır eminim. Dört yılda bu eğitimi alanlar düşündüklerinizi yaparsa altı aylık bir eğitimi alanlar neler yapar bir düşünün. Ben burada 4 yılda süper eğitimciler yetişir demiyorum. Düşünün bi yahu! Dört yılda yapılamayan altı ayda nasıl yaptırılabilir? Bir insan yetiştirmek bu kadar kolay mıdır?

Kutsal meslek nedir bilir misiniz? Herkes öğretmenliğe, doktorluğa, itfaiyeciliğe, polisliğe, askere, din adamlarının yaptığı işe kutsal meslek der. Ama neden der biliyor musunuz? Çünkü bir mesleğe kutsal denilebilmesi için, o meslekte çalışanların kendi için değil, başkaları için çalışması gerekir. Yukarıdaki saydıklarım mesleklerde çalışanların hiç biri kendi için çalışmaz, gidin bir itfaiyeci ile konuşun.

Bir işe nasıl meslek denilebilir bunu bilir misiniz? Bir yapılan işe meslek denmesi için o yapılan iş toplumdan kaldırıldığında, toplum hayatının aksaması gerekir. Örneğin itfaiyeyi kaldıralım ne olur uzun uzun yazmayacağım.

Neyse konuyu dağıttım uzunca toplarsak, formasyon eğitimi kaldırılmalıdır, saçmalıktan başka birşey değildir. Burada bölümleri de suçlamamak lazım. İş sıkıntısı had safhada olan bir ülkede yaşıyoruz ve insanların her fırsatı değerlendirmesi normal; ama bu şekilde bir sistemle eğitim fakültelilerin önü de ister istemez kapanmaktadır. Üstelik bu ülkede öğretmen açığı da yoktur. Öğretmen sıkıntısı olsa ayrı bir durum zaten... Hatta eğitim fakültesi kontenjanları azaltılmalıdır.

Buradan facebook'ta "Okul öncesi öğtermenliği zor diyenlere götüyle gülen mühendisler" sayfasına selamlar, sizin oraya gelmenizi sağlayan o beğenmediğiniz öğrmenlerdir. Yaptığınız bu ergensi tavırlara öğretenlerde götü ile gülüyor merak etmeyin.

Son olarak, evet formasyon haktır; ancak bu hak ile başkalarının hakları ihlal edilmektedir. Bunca atanamayan öğretmenler varken bölümlere formasyon hakkı vermek "Türkiye de Eğitim Fakülteleri yetmiyor ve büyük öğretmen açığı var" demektir; ama böyle bir şey söz konusu değil. Kalın sağlıcakla...

1 Şubat 2012 Çarşamba

Yeni Eğitim Yaklaşımı

Selam eğitimciler, tanımlarla ilgili baya bilgisi olan değerli bir hocamdan öğrendim "yaklaşım" kelimesini, adı konulmamış şey; yani daha bulunmamış, aslında bulunmuş da ne olduğu tam bilinmiyor, aman işte neyse. Kesin ben buldum demiyorum da fikirlerim var diyorum, o yüzden adını yaklaşım koydum.

Günümüzde ilk ve orta okulda verilen eğitim nedir? Ezberci eğitim... Kim ne derse desin, ağzınızla değil kuş, bir tarafınızla ceviz kırsanız ezberci eğitimdir arkadaş! Bir öğrenci "aha neydi bu, biliyordum" diyorsa ezberlemiştir. Neden? İnsan deneyim kazandığı veya öğrendiği bir şeyi unutmaz, yorum yapar, bir şey yapar konuşur; ama "biliyordum toparlayamıyorum" gibi cümleler kurmaz. Anlatmaya çalışır, örnek verir "misal" der "mesela" der bir şeyler der anlatmaya çalışır. İşte bu yüzden bize çocuklarımız bir şey sorduğunda "aah! biliyorudum, dur, dilimin ucunda" deriz.

Öğrenciler yetiştirilirken hep bir şeyler ezberlettirilmeye çalışılır ve bunun sonucunda bir şeyler öğrenecekleri düşünülür; ama hiçte öyle olmaz, hepsi zamanla unutulur. Kendi öğrenciliğinize dönün biraz, yazılı kağıdına bakarken hiç "hay geberesice soru şu formülü bir hatırlasam çözeceğim ama" demediniz mi? Dediniz tabi; ama merak etmeyin hala aynı şeyler oluyor.

Benim yaklaşımım aslında pekte lise, ortaokul ve ilkokulu kapsamıyor daha çok üniversite eğitimini kapsıyor çünkü:
  1. Ben de üniversite öğrencisiyim.
  2. Lise, ortaokul ve ilkokul öğrencileri çok fazla olduğu için, çok maliyet gerektirir. Belki ileride düşünülebilir; ancak şu an için pek olumlu görmüyorum. Neden? Benim düşündüğüm yaklaşım proje tabanlı olduğu için, her aile maddiyat açısından aynı değildir. Tamam da üniversiteyi okutanlar da aynı aile? Burada Üniversite devreye girebilir; çünkü nüfus az ve ödenek fazla.
  3. Çok ayrıntıya girersek, ayrıntı içinde boğulup kalırız. Sonuçta üniversite daha iyi lan!
Bundan sonra anlatacaklarım üniversite de yapılan sınav sistemlerine göre olacak. Ben diyorum ki, üniversitede yapılan bütün vize ve finaller kaldırılsın. Bunların yerine öğrencilere "Proje Ödevleri" verilsin. Verilen bu proje ödevleri 5 ödevden aşağı düşmeyecek ve ortalamaya %80 proje ödevi %20 dönem sınavı (neden "Dönem Sınavı" Türkçe olsun da ondan) bu şekilde öğrencilerdeki öğrenme oranı artacak. Bu şekilde eğitim sistemi veren eğitim kurumuna, öğrencilerin finalden en az 70 (iyice salaklar hariç) alacağına kefil olurum. Eğitim Fakültelerine giden arkadaşlar bilirler ki "yaparak öğrenmek, öğrenenin daha iyi öğrenmesini sağlar" bunun haricinde "ne kadar çok duyu organı kullanılırsa, o kadar iyi öğrenme sağlanır" bu da projeyi veren öğretmene kalmıştır. 

Bu şekilde verilen sistem de öğrenciler yaptıklarını anlar, yorum yapabilme kabiliyetleri artar; çünkü projelerini kendileri yapmıştır, ne yaptıklarının farkındadır. 

Kendi deneyimlerimden bahsedecek olursam, meslek liseli olduğum için daha çok proje tabanlı çalıştım ve benim gittiğim meslek lisesinde fiziksel koşullar mevcuttu ve ben hala meslek lisesinde yaptığım "PİC16F84 ile trafik ışıkları kontrolü ve otopark kapısı" adlı projemi unutmam. Yaptığım projenin raporu veya pic programlama kodlarına baktığımda hemen aklıma gelir; çünkü proje tabanlı öğrenmişimdir, yaşayarak öğrenmişimdir o yüzden unutmam.

Be kardeşim sende yazdıklarınla çelişiyorsun, hani liselerde olmazdı bu iş? demeyin; çünkü meslek liselerini bu yaklaşım içerisine alamam; çünkü onun fiziksel koşulları (genelde) mevcuttur ve hiç bir ek maddi ihtiyaca gerek duymaz veya duymayabilir, kesin konuşmayayım. Kalın sağlıcakla.